Bir gece yarısıydı, uyandım aniden.
Kaybolmuşum ıssız çöllerde
Öyle kurak ki! her yer, su su diye haykırıyorum.
Koşuyorum! Umutsuzca, yorgun ve tükenmiş bir halde,
Sonrasında yığılıyorum yere,
Serin bir rüzgar esiyor yüzüme
Usul, usul, çekiyorum içime.
Güçlükle açıyorum gözlerimi
Düşünmeden yürüyorum yine.
Gözlerim çabaklanmış, ayaklarım nasır bağlamış
Sonsuz bir yerde arıyorum umudumu,
Bir ses!
Bir ses duyuyorum uzaklarda,
Güç veriyor ansızın bana,
Güç bela tepeye ulaşabiliyorum.
Gördüğüm manzara mutlu kılıyor beni,
Kirli bir derede, alabildiğince eğlenerek
yüzen çocuklar.
Umutlandırıyor beni yine, hızlıca ayağa kalkarak
gidiyorum yanlarına.
Aniden! Çölde esen rüzgarla, gözlerimi ovuştururken
Gördüklerimin, bir yanılsamadan ibaret olduğunu
fark ediyorum.
Üzülerek, salıyorum kendimi çölün acımazızlığına,
Ve gök gürlüyor, yağmur yağıyor.
Alarm’ın sesiyle açarken ben gözlerimi,
Gördüğüm rüya çok etkiliyor beni.
Umudun varlığına inanmalıdır, insan bedeni…
Mesime (Elif) ÜNALMIŞ. 12.03.2023