Hasan öğretmen bir gün küçük afacanları toplayarak önemli bir duyuru yapacağını söyledi. Minik afacanlar merakla öğretmenlerini dinlediler. Hasan öğretmen büyük bir heyecanla anlatmaya başladı. “Evet Çocuklar bugün sizlere çok önemli bir görev vereceğim”, dedi. Buse hemen atılarak ne görevi vereceksiniz öğretmenim? diye sordu. “Bugün okulda hep beraber ağaç dikeceğiz çocuklar”.
Çocuklar, bu göreve bayıldılar. Erdem, “Öğretmenim ben daha önce babamla ağaç dikmiştim, isterseniz sizin yardımcınız olabilirim” dedi. Hasan öğretmen gülümseyerek, “ Aferin Erdem o halde sen benim yardımcım ol.” dedi. Erdem gururla öğretmenine yardımcı olduğu için çok sevinmişti. Hasan öğretmen gözetiminde okulun bahçesine ağaç fidanları dikilecekti. Herkes görevlendirildi. Kimisi kiraz ağacı, kimisi erik ağacı, Kimi de kayısı ağacı dikecekti. Bir hafta içinde fidanlar alındı. Erdem’in de yardımıyla ağaçlar dikildi.
Okul müdürü ağaç dikimine sevinmişti, ancak meyve ağacına pek sıcak bakmıyordu. Çünkü meyve ağacında meyveleri toplamak için, ağacın dalına çıkıp düşebilirlerdi. Hasan öğretmen çocukların her türlü aktivitelere katılmaları ve ağaçtan meyve toplayıp yemelerinin önemini anlattı. Her çocuğun hoplamayı, zıplamayı, düşmeyi ve kalkmayı öğrenmesi gerektiğini söyledi. Müdür bey Hasan öğretmenin değer yargılarını çok önemsiyordu.
O günden sonra çocukların okul bahçesinde meyve ağaçlarından meyve toplamaları için, bir çok okulla kolektif çalışarak Hasan öğretmenin bu projesine katıldılar. Ancak Müdür bey ağaçların doğru budanarak çok meyve vermeleri ve ağaç boylarının çok büyümemesi için gerekli önlemleri alarak, işe başlayacaklarını söyledi. Böylece çocuklar eğitimlerini doğanın bir parçası olan ağaçlarla büyümeyi öğrenerek, öğreneceklerdi. Hasan öğretmen, “hayat en önemli okuldur”. diyerek gülümsedi.
Mesime Elif Ünalmış(16.04.2023)
