KAFAMIN İÇİNDEKİ KRALLIK
Bölüm 11 – İz Bırakmadan İz Bırakan: Çiğdem’in Krallığı Başkalarına Dokunursa Ne Olur?
Çiğdem ertesi sabah okulda bir arkadaşının yalnız oturduğunu fark etti.
Hiçbir şey söylemeden yanına oturdu.
İkisi de sessizdi. Ama sonra… arkadaşının gözleri parladı.
O gün öğretmenine küçük bir not bıraktı:
“Bugün sadece yanına oturdum. Ama o gülümsedi. Sanırım bazen kelimelere gerek yok.”
Öğretmeni notu okudu, gözleri doldu.
“Bazen en büyük etki, en sessiz olanıdır,” dedi içinden.
Kafasının içindeki karakterler birbirine baktı.
Fikri Bey (Prefrontal Korteks): “Bu hareket… planlanmamış ama anlamlı.”
Duygu Abla (Amigdala): “Empati derinleşti.”
Mini Müdür (Hipotalamus): “Vücut huzurlu.”
Denge Bey (Beyincik): “Zihin dengeli.”
Hafize Nine (Hipokampus): “Bu anı… başkasının hafızasına da işleniyor.”
Kontrolcü Komutan (Bazal Ganglionlar): “Yeni rutin: görünmeyen katkı.”
Talamus (Hayalperest): “Bu sahne… bir hikâyenin son cümlesi olabilir.”
Çiğdem o akşam kardeşiyle oynarken ona dedi ki:
“Bazen bir şey yaparsın, kimse fark etmez. Ama o şey… birinin içini ısıtır.”
Kardeşi başını salladı:
“Ben bazen oyuncaklarımı sessizce veriyorum. Kimse bilmiyor ama ben biliyorum.”
Kafasının içindeki karakterler alkışladı.
Fikri Bey: “Sessiz eylem, güçlü etkidir.”
Duygu Abla: “Ve duygularla dokunur.”
Mini Müdür: “Vücut huzurlu.”
Denge Bey: “Zihin dengeli.”
Hafize Nine: “Bu anı… kalbin en derin rafına kaldırıyorum.”
Kontrolcü Komutan: “Yeni rutin: iz bırakmadan iz bırakmak.”
Talamus: “Bu sahne… bir çocuk kitabının son bölümü olabilir.”
Ertesi gün Çiğdem okulda bir arkadaşının defterini toplamaya yardım etti.
Hiçbir şey söylemedi. Sadece gülümsedi.
Arkadaşı başını eğdi, sonra “Teşekkür ederim,” dedi fısıltıyla.
Kafasının içindeki karakterler yeniden toplandı.
Fikri Bey: “Bu davranış… küçük ama etkili.”
Duygu Abla: “Ve kalpten geldi.”
Mini Müdür: “Vücut rahat.”
Denge Bey: “Zihin-beden uyumu sabit.”
Hafize Nine: “Bu anı… başkasının hikâyesine eklendi.”
Kontrolcü Komutan: “Yeni rutin: sessiz destek.”
Talamus: “Bu sahne… bir şiire dönüşebilir.”
O akşam Çiğdem defterine yazdı:
“Bugün kimse fark etmedi belki. Ama ben fark ettim. Sessizce dokunmak… bazen en güçlü şey.”
Bölüm Sonu Mesajı
Görünmeyen iyilik, en kalıcı izdir.
Ve sessizce yapılan bir hareket, birinin iç dünyasında yankılanabilir.
Çiğdem artık biliyor: İz bırakmak için görünmek gerekmez. Sessizlikle, nezaketle, kalpten gelen bir dokunuşla… iz bırakmadan iz bırakılır.
30.10.2025
Mesime Elif Ünalmış