Gülce’nin İçten Gülüşü
Yaş Grubu: 6–9 yaş
Gülce artık sınıfın bir parçasıydı. Sessizliğiyle, gözleriyle, duygularıyla…
Ama hâlâ bir şey eksikti: kahkaha.
O hiç yüksek sesle gülmüyordu.
Zeynep bir gün yanına geldi. “Sen hiç gülmüyor musun?”
Gülce omuz silkti. “Ben içimden gülüyorum. Karnım bile gıdıklanıyor ama sesim çıkmıyor.”
Öğretmen Elif bu konuşmayı duydu. Tahtaya büyük harflerle yazdı:
“Gülmek = Ses + Göz + Kalp”
Sonra ekledi: “Bazı çocuklar kahkaha atar, bazıları sadece gözleriyle güler. Ama ikisi de mutluluktur.”
O gün sınıfta “Gizli Gülüşler Kulübü” kuruldu. Her çocuk bir arkadaşının içten gelen gülüşünü keşfetmeye çalışacaktı.
Ama kurallar vardı:
– Gülüşü yakalamak için dikkatli bakmak
– Gülüşü hissetmek, duymak değil
– Gülüşü yargılamamak, sadece kutlamak
Gülce ilk başta bu kulübe katılmak istemedi. “Benim gülüşüm gizli. Kimse bulamaz,” dedi.
Ama Zeynep ısrar etti. “Ben senin gözlerinin içini gördüm. Orada bir gülüş var.”
O gün Gülce, Ali’nin sessizce gülümsediğini fark etti. Ali, kitap okurken dudakları kıpırdadı, gözleri parladı.
Gülce defterine yazdı:
“Ali’nin gülüşü sessizdi ama sayfalarla konuşuyordu.”
Ali de Zeynep’in gülüşünü yakalamaya çalıştı. Zeynep kitap okurken başını hafif yana eğdi, gözleri parladı.
Ali defterine yazdı:
“Zeynep’in gülüşü sessizce sayfalar arasında geziniyor.”
Zeynep, Gülce’nin gülüşünü yakaladı.
Gülce, bir çocuğun komik taklidine bakarken dudakları kıpırdadı.
Zeynep defterine yazdı:
“Gülce’nin gülüşü gözlerinin kenarında saklanıyor.”
Öğretmen Elif sınıfa döndü:
“Bugün hepiniz birer duygunun izini sürdünüz.
Gülüş, sadece kahkaha değildir.
Bazen bir bakışta, bazen bir duruşta saklanır.”
Sınıfın tahtasında büyük bir afiş asıldı:
“Gizli Gülüşler Kulübü – Her Gülüş Bir Hikâyedir”
Öğretmen Elif, her çocuğa bir rozet verdi. Rozetlerin üstünde bir göz, bir kalp ve bir gülümseme vardı.
“Bu rozet, bir gülüşü fark ettiğinizin kanıtı,” dedi. “Artık siz birer Duygu Dedektifisiniz.”
Gülce rozeti eline aldığında önce sessiz kaldı. Sonra gözleri doldu.
“Benim gülüşüm hep gizliydi. Ama artık görünür oldu,” dedi.
Zeynep ona sarıldı. Ali alkışladı. Sınıf sessizce gülümsedi.
O gün öğretmen Elif bir dünya haritası çıkardı.
“Gülüş evrenseldir,” dedi. “Japonya’da gözler güler, Brezilya’da kahkahalar atılır, Türkiye’de dudaklar kıvrılır. Ama hepsi aynı duygudur: Neşe.”
Çocuklar haritaya kendi gülüşlerini çizdi.
Gülce haritanın tam ortasına bir göz çizdi.
“Benim gülüşüm buradan başlıyor,” dedi. “Gözümden, kalbime doğru.”
Gülce defterine şunu yazdı:
“Bugün gülüşümün evrensel olduğunu öğrendim. Herkesin gülüşü farklı ama hepsi aynı duyguyu taşır.”
17.11.2025
Mesime Elif Ünalmış