- BÖLÜM – ÇEVRE
Lina hiç ağaç dikmedi.
Ama ağaçsız bir sokakta büyüdü.
Penceresinden baktığında gördüğü tek şey,
duvarlardı.
Gri, yüksek, suskun duvarlar.
Bir gün öğretmen sınıfa sordu:
“Doğayla en güzel anınız neydi?”
Cevaplar geldi:
“Denizde yüzmek!”
“Ormanda yürümek!”
“Bahçede çiçek ekmek!”
Lina sustu.
Çünkü onun doğası,
betondu.
Ve eksik olan sadece yeşil değildi.
Eksik olan,
bağdı.
Okulda çevre haftası başladı.
Herkes geri dönüşüm kutuları yaptı.
Lina’nın kutusu boş kaldı.
Çünkü evde plastik toplanmazdı.
Çünkü evde doğa konuşulmazdı.
Çünkü evde nefes almak bile lükstü.
Bir gün öğretmen bir video izlettirdi:
Bir çocuğun ağaca sarıldığı bir sahne.
Lina’nın gözleri doldu.
“Ben hiç ağaç sarılmadım,” dedi.
Sınıf sustu.
Çünkü bazen en büyük eksiklik,
en basit olandır.
📡 Aynı gün başka bir şehirde,
bir çocuk çöpleri ayrıştırmayı unuttuğu için azar işitti.
Bir diğeri, pikniğe gitmek istemedi çünkü “sinek var” dedi.
Bir başkası, doğayı kirlettiği için ceza aldı.
Ve biri, doğayı hiç tanımadı.
Çünkü hiç çıkamadı.
Çevre, sadece dışarısı değil.
Çevre, içimizdeki alan.
Çevre, nefes almak.
Çevre, ait hissetmek.
Ve bazen çevre,
hiç sahip olmadığın bir şeyin yokluğudur.
O gün Lina okuldan dönerken,
bir ağacın yanından geçti.
Durdu.
Elini uzattı.
Dokundu.
Ve ilk kez düşündü:
“Belki de doğa,
bizi unutmamıştır.”
Çünkü artık biliyordu:
Bazı eksiklikler,
toprağa dokununca azalır.
Ve bazen bir yaprak,
bir çocuğun içini yeşertir.
DÜŞÜN
Doğayla en son ne zaman bağ kurdun?
Çevre senin için sadece dışarısı mı?
Bir çocuğun doğaya erişimi neden önemlidir?
Eksiklik bazen görünmeyen bir boşluk mudur?
Çevre sevgisi, yaşanarak mı öğrenilir?
MİNİ ANKET
Doğada en çok ne seni rahatlatır?
☐ Sessizlik
☐ Rüzgâr
☐ Ağaçlar
☐ Toprak
Sence çevrede en büyük eksiklik nedir?
☐ Erişim
☐ Farkındalık
☐ Saygı
14.01.2026
Mesime Elif Ünalmış