Bölüm 4 – Nyxara’nın Sonsuz Boşluğu

Yıldızlar, birer birer gökyüzünden silinmişti. Geceleri aydınlatan parıltılar artık yoktu; geriye yalnızca karanlığın içinden yankılanan boş bir sessizlik kalmıştı. Sessizlik öylesine ağırdı ki zamanın kendisi duraksamış gibiydi. Her şey bir tür unutuluşun eşiğinde asılı kalmıştı.

Kasaba halkı, geçmişini anımsayamaz olmuştu. Doğan çocukların adı konulmuyor, yaşlılar artık kendi hikâyelerini hatırlayamıyordu. İnsanlar birer hayalet gibi dolaşıyor; ne kim olduklarını ne de nereden geldiklerini biliyorlardı. Dillerde kelimeler, gözlerde anlam yoktu.

Bu sessizliğin merkezinde Nyxara vardı. O, boşluğun efendisiydi—zihni susturan, hatıraları silen, zamanı çürüten kadim varlık. Onun gelişi bir çığlık kadar sessiz, bir yok oluş kadar görkemliydi. Nyxara, yalnızlığı kucaklayanların tanrıçasıydı.

Kehanetin işaretlerine göre Nyxara, yedi kötülüğün dördüncüsüydü. Öncekiler bedenleri yok etmişti; oysa o, ruhu silmeye gelmişti.

Kasabanın merkezinde yükselen antik çınar ağacı bir gecede yok oldu. Ardından kütüphane raflarındaki tüm kitaplar boş sayfalara dönüştü. Şairler kalem tutamaz, şarkıcılar melodileri hatırlayamaz olmuştu. Hayal gücü söndü. Işık sönmedi—çünkü artık hatırlanacak bir “ışık” da kalmamıştı.

Bu unutuluş çağında sadece bir kişi direniyordu: Mireya. O, bir zamanlar Nyxara’nın dokunuşuna kapılmış ama hatıralarını yazıya dökerek korumayı öğrenmişti. Her gece uyumadan önce hafızasını bir deftere kaydediyor, sabah olduğunda bu yazılarla kim olduğunu hatırlıyordu.

Ama Nyxara’nın gazabı büyüyordu. Artık yalnızca hatıraları değil, defterleri, duvar yazılarını, izleri bile silmeye başlamıştı. Mireya, zamanı tükenmeden önce gerçeği başkalarına ulaştırmak zorundaydı.

Boşluğun içinden yankılanan sessizliğe karşı ilk fısıltı, yeniden var oluşun müjdecisi olacaktı…
25.06.2025
Mesime Elif Ünalmış