- BÖLÜM – DİJİTAL YOKSULLUK
Amara’nın ekranı hep donardı.
Ama kimse fark etmezdi.
Çünkü o hep “sessizdeydi.”
Ve sessizlik, bazen yok sayılmaktı.
Ders başladığında öğretmen yoklama alırdı.
“Amara orada mısın?”
Cevap gelmezdi.
Ama Amara oradaydı.
Sadece bağlantısı yoktu.
Sadece sesi gitmiyordu.
Sadece görünmüyordu.
Evde tek telefon vardı.
Annesi işe götürürdü.
Kardeşi ağladığında, Amara dersi kapatırdı.
Çünkü evde sessizlik yoktu.
Ama okulda da sesini duyan yoktu.
Bir gün öğretmen sordu:
“Neden hiç katılmıyorsun?”
Amara yazdı:
“Çünkü bağlantım yok.
Ama ilgim var.
Çünkü kameram yok.
Ama gözüm açık.
Çünkü sesim gitmiyor.
Ama ben buradayım.”
Sınıf sustu.
Çünkü ilk kez biri,
ekranın arkasındaki gerçeği söyledi.
Aynı gün başka bir okulda,
bir çocuk internet hızından şikâyet etti.
Bir diğeri, kamerasını kapattı çünkü saçını beğenmedi.
Bir başkası, derse katılmadı çünkü “zaten kayıt var” dedi.
Ve biri, hiç bağlanamadı.
Çünkü evinde sinyal yoktu.
Dijital yoksulluk, sadece teknoloji değil.
Dijital yoksulluk, görünmezliktir.
Katılamamak, anlatamamak,
ve hep “bağlantı hatası” olarak görülmektir.
O gün Amara dersten sonra defterine bir cümle yazdı:
“Ben eksik değilim.
Sadece bağlantım eksik.”
Ve ilk kez ağladı.
Çünkü artık biliyordu:
Bazı eksiklikler, sinyal değil,
duyarlılık eksikliğidir.
DÜŞÜN
Hiç bağlantı kuramadığın ama çok katılmak istediğin bir an oldu mu?
Dijital olmak, her zaman eşit olmak mıdır?
Bir çocuğun sesi sadece mikrofonla mı duyulur?
Eksiklik bazen görünmez mi kalır?
Katılım, sadece teknik bir mesele midir?
MİNİ ANKET
Derste en çok ne zaman dışlanmış hissedersin?
☐ Cevap veremediğinde
☐ Görülmediğinde
☐ Bağlantı kopunca
☐ Söz hakkı verilmediğinde
Sence dijital yoksulluğun en büyük eksikliği nedir?
☐ Erişim
☐ Empati
☐ Katılım
13.01.2026
Mesime Elif Ünalmış