- BÖLÜM – BİZ
Toplantı odasında altı ekran açıldı.
Altı çocuk.
Altı farklı yer.
Ama artık altı yalnızlık yoktu.
Çünkü artık bir “biz” vardı.
Lin, suyu olmayan sabahları anlattı.
Maya, aç karnına okula gitmeyi.
Kai, tahtayı göremediği günleri.
Sami, çabasının görünmediği yarışmaları.
Leo, çadırda geçen geceleri.
Amara, donan ekranları.
Lina, ağaçsız sokakları.
Rafi, sabah dörtte başlayan iş günlerini.
Noah, dilek yazamayan çocukları.
Hepsi konuştu.
Hepsi sustuğu yerden başladı.
Ve her biri, diğerinin eksikliğini kendi içinde hissetti.
Bir öğretmen ekranı açtı.
“Bugün ne öğrendiniz?” diye sordu.
Lin cevapladı:
“Eksiklik, sadece benim değilmiş.”
Maya ekledi:
“Ve bazen paylaşmak, doyurur.”
Kai gülümsedi:
“Görünmek, bazen bir cümleyle başlar.”
Sami defterini kaldırdı:
“Adalet, herkese aynı şey değil,
herkese ihtiyacı olanı vermekmiş.”
Leo başını salladı:
“Ve bazen bir çadırdan da umut çıkar.”
Amara yazdı:
“Bağlantı, sadece internet değil.
Birbirimize bağlanmak.”
Lina fısıldadı:
“Doğa, bizi unutmamış.”
Rafi gözlerini kaçırdı:
“Çocuk olmak, bir hakmış.”
Noah son sözü söyledi:
“Belki, artık yalnız değiliz.”
Aynı gün başka bir okulda,
bir çocuk sessizce yazı yazdı.
Bir diğeri, arkadaşına sarıldı.
Bir başkası, çöpe düşen bir kalemi yerden aldı.
Ve biri, ilk kez “biz” dedi.
Çünkü “biz”, sadece çoğul bir zamir değil.
“Biz”, eksikliklerin birleşip dayanışmaya dönüşmesidir.
“Biz”, görünmeyenlerin birbirini görmesidir.
“Biz”, eksik olanı birlikte tamamlamaktır.
O gün ekranlar kapandı.
Ama bağ kopmadı.
Çünkü artık biliyorlardı:
Bazı eksiklikler,
birlikte iyileşir.
Ve bazen en büyük dönüşüm,
“ben”den “biz”e geçmektir.
DÜŞÜN
Senin “biz” dediğin an ne zamandı?
Birlikte olmak, eksikliği azaltır mı?
Görünürlük, paylaşınca çoğalır mı?
Eksiklik, sadece bireysel midir?
Topluluk, bir çocuğun hayatını değiştirebilir mi?
MİNİ ANKET
Birlikte olduğunda en çok ne hissedersin?
☐ Güç
☐ Güven
☐ Anlam
☐ Umut
Sence toplulukta en büyük eksiklik nedir?
☐ Empati
☐ Katılım
☐ Sürdürülebilirlik
16.01.2026
Mesime Elif Ünalmış