9. BÖLÜM – UMUTl

Noah uzun zamandır gülmüyordu.
Ama kimse fark etmemişti.
Çünkü gülmemek, yokluk sayılmıyordu.
Ve eksiklikler bazen sadece dışarıdan sayılıyordu.

Evde sessizlik vardı.
Babasının sesi yoktu artık.
Annesi çok konuşmazdı.
Kardeşi hep sorardı:
“Baba ne zaman gelecek?”
Noah cevap vermezdi.
Çünkü bazı cevaplar,
sadece içte yankılanırdı.

Okulda herkes yeni yıl dilekleri yazıyordu.
Noah boş bir kâğıt aldı.
Kalemi tuttu.
Ama yazamadı.
Çünkü dilek, umut isterdi.
Ve umut, eksikti.

Bir arkadaş yaklaştı.
“Sen ne yazdın?”
Noah kâğıdı gösterdi.
Boştu.
Ama sonra fısıldadı:
“Ben sadece bir şeyin değişmesini istiyorum.
Ne olduğunu bilmiyorum.
Ama farklı olsun istiyorum.”

O gün öğretmen tahtaya bir cümle yazdı:
“Umut, eksik olanın yerini hayalle doldurmaktır.”
Noah defterine baktı.
İlk kez bir kelime yazdı:
“Belki.”

Aynı gün başka bir şehirde,
bir çocuk dilek kutusuna “oyuncak” yazdı.
Bir diğeri, “barış” dedi.
Bir başkası, “annemin gülmesi.”
Ve biri, hiçbir şey yazmadı.
Çünkü dilek, bazen sadece bir nefesti.

Umut, sadece güzel şeyler istemek değil.
Umut, eksik olanı fark edip,
onunla yaşamayı öğrenmektir.
Umut, bazen bir kelime.
Bazen bir bakış.
Bazen sadece “belki” demektir.

O gün Noah eve dönerken,
gökyüzüne baktı.
Bulutlar ağırdı.
Ama aralarından bir ışık sızıyordu.
Ve ilk kez düşündü:
“Belki de bu, yeter.”

Çünkü artık biliyordu:
Bazı eksiklikler,
umutla taşınır.
Ve bazen en büyük güç,
bir çocuğun içindeki “belki”dir.

DÜŞÜN
Umut senin için ne zaman eksildi?
Bir dilek, bazen bir ihtiyaç olabilir mi?
Eksiklikle yaşamak, umudu yok eder mi?
Umut, öğrenilebilir mi?
Bir çocuğun umudu, dünyayı değiştirebilir mi?

MİNİ ANKET
Umut ettiğinde en çok ne hissedersin?
☐ Güç
☐ Kırılganlık
☐ Belirsizlik
☐ Dayanıklılık

Sence umutta en büyük eksiklik nedir?
☐ Güven
☐ Destek
☐ Zaman

15.01.2026
Mesime Elif Ünalmış