Hangi yazarla akşam yemeği yemek istersiniz?

Benim için bu sorunun cevabı Leo Buscaglia olurdu. Onunla aynı masada oturmak, sadece bir yazarla yemek yemek değil; sevgi, öğrenme ve yaşam üzerine bir ders almak gibi olurdu. Kitaplarını okurken hep kendi ülkemin insanlarını düşündüm. Onun anlattığı bakış açısına sahip olmak için belki yüz yıl gerekir diye içimden geçirdim. Çünkü bizde çoğu zaman sevgi yerine öfke, öğrenme yerine ezber, paylaşım yerine bencillik öne çıkıyor.
Buscaglia ile akşam yemeğinde konuşurken ona şunu sorardım: “Bir toplum geriye gidiyor gibi görünüyorsa, birey olarak ne yapabiliriz?” Eminim ki bana, küçük adımların bile büyük değişimlere yol açabileceğini hatırlatırdı. Belki de o akşamdan sonra, kendi çevremde daha çok sevgi göstermeye, daha çok öğrenmeye ve paylaşmaya gayret ederim.
Onunla aynı masada olmak, bana şunu hatırlatırdı: Toplumun gidişatı ne kadar zor görünse de, değişim bireylerin kalbinde başlar. Ve belki de bir gün, bu küçük kıvılcımlar birleşip büyük bir ışığa dönüşür.

“Sevgi, öğrenmenin en büyük biçimidir.” – Leo Buscaglia