📖🌌 KAYIP MASALLAR KÜTÜPHANESİ BÖLÜM 21
Kütüphane artık bir yer değildi.
Bir durumdu.
Bir his.
Bir akış.
Elfida gözlerini açtığında raflar yoktu.
Ama boşluk da yoktu.
Sadece hikâyeler vardı.
Havada.
Birbirine değmeden.
Birbirini tamamlayarak.
Aysuda yanında duruyordu.
İkinci Aysuda da.
Artık ayrı gibi değillerdi.
Ama tek de değillerdi.
Kurt sessizce arkalarında duruyordu.
Ve ilk kez kaçmıyordu.
Haritacı Çocuk haritasızdı.
Ama kaybolmuş değildi.
Çünkü artık yol… her yerdi.
Adsız Çocuk öne çıktı.
Ama artık “Adsız” değildi.
Sadece ismi olmadan da var olabiliyordu.
Elfida ona baktı.
“Şimdi ne olacak?”
Çocuk cevap vermedi hemen.
Gökyüzüne baktı.
Ve ilk kez gülümsedi.
“Hiçbir şey bitmeyecek.”
Bir duraklama.
“Çünkü artık biten şey yok.”
Aysuda fısıldadı:
“Peki biz ne olacağız?”
Kütüphane konuştu.
Ama artık ses yoktu.
Anlam vardı.
“Siz… hikâyelerin taşıyıcısı.”
Bir rüzgâr esti.
Ama rüzgâr bile hikâyeydi.
Ve o anda Elfida anladı.
Bütün yolculuk boyunca aradığı şey:
Bir cevap değildi.
Bir yer değildi.
Bir isim hiç değildi.
Bir “birlikte olma hâliydi.”
Adsız Çocuk yavaşça konuştu:
“Ben artık isim istemiyorum.”
“Çünkü isim… bir sınırdı.”
Aysuda başını salladı.
“Ve biz artık sınır değiliz.”
Kurt ekledi:
“Biz geçişiz.”
Haritacı Çocuk fısıldadı:
“Biz yoluz.”
Elfida gözlerini kapattı.
Ve ilk kez hiçbir şey aramadı.
Sadece hissetti.
Ve o anda kütüphane son kez şekil değiştirdi.
Ama yok olmadı.
Daha genişledi.
Tüm masallar…
tüm ihtimaller…
tüm “olabilecekler”…
tek bir alanda birleşti.
Ve o alanın ortasında bir cümle yazıldı.
Sonsuz sayfaların üzerinde.
Yavaşça.
Netleşerek.
“Bir masal bitmez.”
“Bir masal… paylaşılır.”
Elfida gözlerini açtı.
Ve gülümsedi.
“Demek bu yüzden buradaydık.”
Aysuda fısıldadı:
“Başlamak için.”
Kurt ekledi:

🛍️ Discover Our Recommended Products

Explore our carefully selected Amazon recommendations, including skincare, home & lifestyle, technology, books, and more — all in one place.

Explore Our Recommended Products on Amazon →

“Değişmek için.”
Haritacı Çocuk:
“Hatırlamak için.”
Adsız Çocuk son kez konuştu:
“Ve birlikte olmak için.”
Rüzgâr durdu.
Ama dünya durmadı.
Çünkü artık dünya…
hikâyeydi.
Ve hikâye…
onlardı.
Son cümle kütüphanede değil…
onların içinde yazıldı.
“Masal bitmedi.”
“Sadece anlatılmaya başlandı.”
Kütüphane sessizdi.
Ama bu kez sessizlik farklıydı.
Daha önce bekleyen bir sessizlikti.
Şimdi ise vedalaşan bir sessizlik.
Elfida bunu hissedebiliyordu.
Rafların arasından geçen ışıklar yavaş yavaş soluyordu.
Kitaplar kaybolmuyor…
Uykuya dalıyordu.
Aysuda yanında durmuş uzaklara bakıyordu.
İkinci Aysuda da sessizdi.
Sanki ikisi de yaklaşan şeyi biliyordu.
Elfida’nın içini hafif bir hüzün kapladı.
“Bitiyor mu?”
Soruyu kime sorduğunu kendisi de bilmiyordu.
Ama cevap geldi.
Kütüphaneden.
“Her hikâye biter.”
Bir duraklama.
“Ve her hikâye devam eder.”
Elfida gülümsedi.
Bu cevap tam da kütüphaneye yakışacak türdendi.
Net ama gizemli.
O sırada gökyüzü titredi.
Daha önce hiç görülmemiş bir ışık belirdi.
Altın renkli.
Sıcak.
Tanıdık.
Elfida’nın kalbi hızlandı.
Çünkü bu ışığı daha önce görmüştü.
Çok uzun zaman önce gibi gelen bir günde.
Masal Evi’nin kapısında.
Aysuda yavaşça döndü.
“Kapı geliyor.”
Haritacı Çocuk ilk kez haritasını kapattı.
“Artık yol göstermeme gerek kalmadı.”
Kurt sessizce başını eğdi.
“Çünkü yol bulundu.”
Işık büyüdü.
Ve havada bir kapı şekli oluşmaya başladı.
Eski ahşap bir kapı.
Üzerinde altın harflerle yazılmış iki kelime vardı:
MASAL EVİ
Elfida’nın gözleri doldu.
“Eve dönüyorum…”
Bu bir soru değildi.
Bir fark edişti.
Ama o anda bir şey oldu.
Adsız Çocuk yerinden kıpırdamadı.
Kapıya bakıyordu.
Fakat yürümüyordu.
Elfida ona döndü.
“Geliyor musun?”
Çocuk gülümsedi.
İlk kez korkusuzca.
İlk kez kaybolma korkusu olmadan.
“Benim yolum burada bitmiyor.”
Elfida’nın boğazı düğümlendi.
Çünkü cevabı biliyordu.
Ama duymak yine de zordu.
Aysuda yavaşça Adsız Çocuk’un yanına geldi.
Ve elini tuttu.
“Artık kaybolmazsın.”
Adsız Çocuk başını salladı.
“Hayır.”
“Çünkü artık kendimi aramıyorum.”
Tam o anda…
Gökyüzünde yarım kalan harfler yeniden ortaya çıktı.
U…
M…
Bu kez kaybolmadılar.
Ama tamamlanmadılar da.
Sadece parladılar.
Kütüphane konuştu.
“İsim hazır.”
Elfida nefesini tuttu.
Haritacı Çocuk sustu.
Kurt gözlerini kapattı.
Aysuda gülümsedi.
Ama Adsız Çocuk başını salladı.
“Henüz değil.”
Sessizlik.
Sonra devam etti:
“Bu ismi ilk kez…”
“…bir dostumdan duymak istiyorum.”
Elfida şaşkınlıkla ona baktı.
Çocuk gülümsedi.
Ve ilk kez gerçekten çocuk gibi görünüyordu.
“Belki bir gün yeniden karşılaşırız.”
“Ve o zaman bana ismimle seslenirsin.”
Elfida’nın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Ama bu hüzün değildi.
Bu umuttu.
Çünkü bazı vedalar son değildir.
Sadece bir sonraki karşılaşmanın başlangıcıdır.
Kapı tamamen açıldı.
İçinden sıcak bir ışık yayıldı.
Ve uzaktan çocuk sesleri duyuldu.
Gerçek dünyanın sesleri.
Masal Evi’nin sesleri.
Kütüphane son kez fısıldadı:
“Gitme zamanı.”
Elfida kapıya doğru yürüdü.
Ama son kez arkasına baktı.
Aysuda.
Haritacı Çocuk.
Kurt.
Ve Adsız Çocuk.
Hepsi oradaydı.
Gülümseyerek.
Bekleyerek.
Bir sonraki hikâyeyi.
Elfida derin bir nefes aldı.
Ve kapıdan içeri adım attı.
Tam o anda ışık her şeyi kapladı.
04.09.202
Mesime Elif Ünalmış