İnsanların gerçekten okumak isteyeceği şeyleri nasıl yazarsınız?

Duyular hikâyeyi yaşatır çünkü hayatı da onlar yaşatır. Bir hikâyeyi okurken bizi içine çeken şey olaylar değildir; bir sahnenin kokusu, bir bakışın ağırlığı, bir odanın sessizliğidir. Duyular, kelimeleri birer kapı gibi açar; okuyan kişi o kapıdan içeri girer ve artık sadece okumaz… yaşar.
Metalin soğukluğu parmakta bir ürperti bırakır. Çayın buharı yüzü okşar. Bir sessizlik kulakta basınç yaratır. Bir bakış içte bir sızı bırakır. Bunlar sadece detay değildir; bunlar insanın dünyayı algılama biçimidir. Hikâye duyularla başlar çünkü insan duyularla başlar.
İnsan bir karar alırken önce hisseder; mantık bile duyuların izinden yürür.

“İnsan mantıkla karar verdiğini sanır; oysa her mantık, duyuların sessiz bir izinden yürür.”