Geçmişinizden yıllar sonra hâlâ düşündüğünüz küçük bir an nedir?

Geçmişin tozlu raflarını araladığımda, zihnime düşen en güzel görüntü bir kış akşamının huzurudur. Yıllar geçse de unutamadığım, her hatırladığımda içimi ısıtan o küçük an; sadece bir akşam değil, her gece sobanın etrafına yedi kardeş dizildiğimiz, amcamızın anlattığı masallarla dünyayı unuttuğumuz o sihirli saatlerdir.
​Amcamızın inanılmaz bir anlatım gücü vardı. Hiçbir yere bakmadan, hiçbir kitaba ihtiyaç duymadan, hafızasındaki yüzlerce masalı sanki her seferinde yeniden yaşıyormuş gibi anlatırdı. Karakterlerin ruhuna bürünür, ses tonunu değiştirir ve her gece bizim tüm dikkatimizi tek bir noktada toplardı. O anlatırken biz adeta masal kahramanlarıyla birlikte dağları aşar, sihirli saraylara konuk olurduk.
​O anların kokusu vardı bir de… Sobanın üstünde hafifçe kavrulan nohutlar, çıtırdayan cevizler ve en önemlisi, yavaş yavaş fokurdayan çayın o eşsiz kokusu… O dem sesine karışan amcamızın tok ve büyüleyici sesiyle, her gece odadaki herkesi sarıp sarmalayan bir sıcaklık oluşurdu.
​Şimdi dışarıda hayatın koşturmacası ne kadar hızlı olursa olsun, ne zaman yanan bir soba görsem ya da çayın o buğulu kokusunu içime çeksem, o her gece tekrarlanan masal dünyasına geri dönmek isterim. Kaybettiğimiz o sıcaklığı, amcamızın sesindeki o güveni ve her gece omuz omuza oturmanın verdiği huzuru hâlâ çok özlüyorum.

Çocukluk, sadece geçmişte kalan bir zaman dilimi değil; ömrümüzün geri kalanında sığındığımız en sıcak soba başıdır.”