Buse ve Tolga iki kardeşlerdi. Aynı zamanda iyi arkadaşlardı. Evleri kasabadan biraz uzaktaydı. Ancak görkemli bir evde oturuyorlardı. Binanın pembe rengi yeşilliklerin arasında, belli belirsiz parlıyordu. Evin etrafı mis kokulu Yaseminlerle  çepeçevreydi. Eve gitmek için asmalı yol ve özenle sıralanan yasemin çiçekleri vardı. Mis kokulur eşliğinde, eve gitmek inanılmaz bir  haz veriyordu. Buse ve kardeşi…

Hava henüz ışımadan iş yerindeydim. Ders zili 07.30’da çalıyordu. Ben odamda sınav sonuçlarını çıkardıktan sonra listeleri astım. Sonra odama tekrar geçip kahvaltımı yaptım.  Ancak içimde garip bir sıkıntı vardı. O sırada ikinci ders zili çaldı. Çocuklar derse girince  bende fotokopileri çekiyordum. Telefonum çaldı. Kayıt bölümünde çalışan arkadaşım, santralde birinin benimle görüşmek  istediğini  söyledi. Bağlamasını istedim….

İnsanoğlu ben merkezci davrandığı sürece, birlikte var olmanın gerekliliğini algılamamakta ve gerekli zemini oluşturamamaktadır. Ya da bu zeminin bilincinde olmayarak, tüm kazanımları hor kullanmaya devam ettiği sürece, sınıfta kalmaya devam edecektir. Tarih boyunca insanlık, hayvansal gereksinimlerinin peşine düştü. Nedir bu hayvansal gereksinimler? “beslenmek, barınmak ve hayatta kalabilmek”. İnsanoğlunun hiç küçümsenemeyecek büyük bir çoğunluğu bu ihtiyaçlarını…