Bugün hava yorgun.

Bugün hava dolu.

Gökyüzü ağlıyor, hiç durmaksızın.

Başaklar boyun eğmiş,

Heyelan içini boşaltıyor

                  engin derelere.

 Ya ben!  Ne yapayım?

            sıkıldım işte!

Sessiz!  

Dört duvar yaratmışım kendime

 İçeriye ansızın dalan bir sivrisineğin;

 Ritmik musikisine kaptırıyorum kendimi.        

 Sessizliğin sesine, ortak olurken,

Terk ediyor bu sahneyi.

 Ciğerlerimde derin bir nefes!

                              flüt çalar gibi;

Sivrisineğin vızıltısına eşlik edercesine.

 Yorgun adımlarla  yaklaşıyorum,

                   pencerenin kenarına.

 Ben içerde yiyip bitirirken kendimi,

Leylaklar gülümsüyor hayata.

Oysa gökyüzü ağlarken;

 mutlu olmuştu  her şey.

Çocuklar da yıkanmıştı;

                 hayatın  lanet tozlarından.

 Ağaçlar  da hayat bulmuştu.

Yağan yağmurun ardından.

Ben yıpranmışlıkların içinden,

             Yağmurun kasvetinden, boğulurken,

Güneş gülümsüyordu oradan.

Bir an irkildim.

Ya hiç yağmasaydı yağmurlar.

Gülümser miydi? Güneş oradan.

Yok yok; kasvetli havayı da sevmeliyim.

Sonrasında doğan ışığı.

Ben de gözyaşlarımla kirlenen,

 Ruhumu temizlemek için,

Dökmeliydim içimi, bırak

Yağsın yağmurlar…

11.06.2023 Mesime Elif ÜNALMIŞ.