Bir zamanlar Sarıkız adında yaşlı mı yaşlı bir inek varmış. Bu ineğin sahibi Ayşe teyze de onun gibi yaşlıymış. Ayşe teyzenin bu koca ineğe bakacak takati kalmamış. Her gün yaylaya gidip ot toplaması gerekiyormuş. Ayşe teyze o kadar yoruluyormuş ki kolunu kaldıracak güç bulamıyormuş. Ayşe teyze, bir gün yine yaylada ot toplarken birden fenalaşmış ve yere yığılmış. Etrafına bakınmış fakat kimseleri görememiş. Bir süre sonra da kendinden geçmiş. Gözlerini açtığında ilk düşündüğü şey Sarıkız olmuş. Ayşe teyze kendini zorlayarak ayağa kalkmayı başarmış fakat saat çok geç olmuş. O gün Sarıkız için ot toplayamamış. Ayşe teyze yavaş yavaş yola düşmüş. Bir yandan Sarıkız’ın aç kalacağını düşünerek üzülmüş. Ayşe teyze zor da olsa evine varmış. Sarıkız’ın kendisini sabırsızlıkla beklediğini görünce üzüntüsü ikiye katlanmış. Yanaşmış Sarıkız’a, “Ah Sarıkız’ım vah Sarıkız’ım! Sana bugün yiyecek getiremedim,” demiş. Ayşe teyze olanları Sarıkız’a bir bir anlatmış. Sarıkız açlığını unutup üzülmüş Ayşe teyzenin bu haline. Boynunu uzatarak yavaşça okşamış Ayşe teyzenin omzunu. Ayşe teyze “Hadi, yat uyu yarın bakarız bir hal çaresine,” demiş. Sabah olmuş Ayşe teyze durumunun ciddiyetini anlamış. Ölmeden önce Sarıkız’ıma iyi bir bakıcı bulmalıyım, diye düşünmüş. Konu komşuya durumu anlatmış. Komşular, Sarıkız’ın çok yaşlı olduğunu, kimseye artık bir faydasının olmadığını söylemişler. Bunun üzerine Ayşe teyze üzülerek eve doğru yürümeye başlamış. O anda birinin kendisine doğru koştuğunu fark edip geri dönmüş ve bakmış ki bir çocuk… Çocuk, Ayşe teyzenin söylediklerini dinlemiş, olanlara çok üzülmüş. Sarıkız’a bakabileceğini söylemiş. Ayşe teyze, “Adın ne senin?” diye sormuş çocuğa. Çocuk, “Adım Yusuf efendim,” demiş. “Sağ ol Yusuf oğlum. Kalbin ne güzel. Ama sen nasıl bakacaksın Sarıkız’a?” Yusuf heyecanla, “Bakarım, hem de çok iyi bakarım, siz üzülmeyin. Ben zaten çobanlık yapıyorum. Bir ineğin bana ne zararı olur?” Ayşe teyze o kadar heyecanlanmış ki birden çocuğun ellerine sarılmış ve “Sağ ol oğlum, beni ne kadar mutlu ettin bilemezsin, ben ölünce Sarıkız’ım sana emanet, Allah senden razı olsun!” diyerek ayrılmış oradan. Yusuf da yaşlı bir insanı mutlu etmenin sevincini yaşamış.
16.03.2023 Mesime (Elif) ÜNALMIŞ