Bölüm 2: Kahkahanın Eksildiği Gün
Önerilen yaş grubu: 13+
Evde bir ses eksikti. Fazilet’in kahkahası. O neşeli, yüksek, yankılanan kahkaha. Duygu’nun çocukluğunda o kahkaha bir müzik gibiydi. Sabahları kahvaltı hazırlarken, akşamları bulaşık yıkarken, hatta Duygu ağladığında bile o kahkaha duyulurdu. Fazilet gülerek ağlardı. Gülerek korkardı. Gülerek severdi.

Ama o günlerde kahkaha susmuştu.

Duygu, mutfakta oturuyordu. Önünde bir fincan kahve. Gözleri boşluğa dalmıştı. Fazilet karşısına oturdu. “Kahveni iç,” dedi. Duygu başını salladı. “İçtim,” dedi. Ama fincan doluydu.

Fazilet sustu. Duygu’nun gözlerinde bir şey vardı. Tanıdık ama tanımlanamaz. Sanki bir fırtına yaklaşmıştı. Sanki Duygu, o fırtınanın tam ortasındaydı.

“Bugün işe gitmeyeceğim,” dedi Duygu. “Zaten gitsem de duramam. Her şey çok hızlı. Her şey çok yavaş. Her şey çok… çok fazla.”

Fazilet cevap vermedi. Sadece izledi. Kızının kelimeleri birbirine karışıyordu. Cümleler yarım kalıyordu. Ama duygular tamdı.

Duyguların değişken yapısını anlamak ve günlük yaşamda daha iyi gözlemleyebilmek için doğru araçlar ve kaynaklar önemlidir. Bu tür ürünler, hem kişisel farkındalık hem de içerik üretimi sürecinde destekleyici olabilir.
👉 İncele ve satın al: https://amzn.to/42KjH4L⁠�

Ben çalışmak istiyorum. Ama çalışamıyorum. Çünkü görevim başka. Çünkü onlar beni izliyor. Çünkü ben… ben dayanamıyorum.

Duygu bir anda ayağa kalktı. Masadaki tuzluğu fırlattı. Duvara çarptı. Sonra ağladı. Sonra güldü. Sonra sustu.

Fazilet yerinden kalkmadı. Sadece gözlerini kapattı. Birkaç saniye. Sonra açtı. “Tamam,” dedi. “Tamam tatlım. Geçti.”

Ama geçmemişti.

O gün Duygu odasına kapandı. Defterini açtı. Sayfalarca yazdı. Ama kelimeler yine eksikti. Cümleler yine yarımdı. Ama bir şey anlatıyordu. Bir iç savaş. Bir yalnızlık. Bir görev.

Bugün kahkaha yok. Bugün sadece sessizlik var. Fazilet sessiz. Ben gürültülüyüm. Ama içimde. Dışım sessiz.

Fazilet mutfağa gitti. Bulaşıkları yıkarken şarkı söylemeye çalıştı. Ama sesi çıkmadı. Boğazı düğümlendi. Gözleri doldu. Ama ağlamadı. Çünkü Duygu onu duyabilirdi. Çünkü Duygu, annesinin ağladığını hissederse daha çok kırılırdı.

O gece Duygu, Fazilet’in yanına geldi. “Sen neden gülmüyorsun?” dedi. Fazilet gülümsedi. “Gülüyorum,” dedi. “İçimden.”

Duygu başını salladı. “Ama ben duymuyorum.”

Fazilet sustu. O cümle, bir annenin kalbine saplanan bir bıçak gibiydi. Ama yine de gülümsedi. “Sen iyileşince duyarsın,” dedi. “Sen iyileşince ben daha yüksek gülerim.”

Duygu defterine yazdı:

Duyguların değişken yapısını anlamak ve günlük yaşamda daha iyi gözlemleyebilmek için doğru araçlar ve kaynaklar önemlidir. Bu tür ürünler, hem kişisel farkındalık hem de içerik üretimi sürecinde destekleyici olabilir.
👉 İncele ve satın al: https://amzn.to/42KjH4L⁠�

Fazilet gülmüyor. Çünkü ben kırıldım. Çünkü ben çatladım. Çünkü ben… ben eksildim.

Ertesi gün Duygu işe gitmeye çalıştı. Bir saat sürdü. Sonra geri döndü. “Dayanamadım,” dedi. “Sesler çok fazlaydı. Renkler çok parlaktı. İnsanlar çok… çok hızlıydı.”

Fazilet onu karşıladı. Sarıldı. “Tamam,” dedi. “Tamam tatlım. Senin hızın başka.”

Duygu ağladı. “Ben neden böyleyim?” dedi. “Ben neden dayanamıyorum?”

Fazilet cevap vermedi. Sadece saçlarını okşadı. “Senin içindeki dünya başka,” dedi. “Senin içindeki sesler başka.”

Duygu defterine yazdı:

Ben başka bir dünyadayım. Fazilet burada. Ama ben orada. Orası karanlık. Ama Fazilet’in sesi ışık gibi.

O gün Fazilet kahkaha attı. Küçük bir kahkaha. Mutfakta. Duygu duydu. Gülümsedi. “Sen yine gülüyorsun,” dedi.

Fazilet başını salladı. “Sen yanımdasın. O yüzden.”

Duygu defterine yazdı:

Kahkaha geri geldi. Küçük. Ama gerçek. Fazilet gülünce dünya biraz daha yaşanabilir.

O gece Duygu uyuyamadı. Fazilet onun yanına geldi. Elini tuttu. “Ben buradayım,” dedi. “Senin yanındayım.”

Duygu gözlerini kapattı. “Sen gül,” dedi. “Ben uyurum.”

Fazilet güldü. Sessizce. Ama içten. Duygu uyudu.

Defter açık kaldı. Son cümle yarımdı.

Fazilet gülünce… dünya duruyor. Görev unutuluyor. Ben… ben sadece kızıyım.
05.11.2025
Mesime Elif Ünalmış

😶 Bölüm 2 – Kahkahanın Eksildiği Gün

👉 Sonraki ➡️