SERİ: Görünür Çocuklar | BÖLÜM 14: Eksik Harf
Bir sabah Elif Öğretmen, Efe’nin defterini incelerken fark etti: yazdığı her kelimede bir harf eksikti. “Mutlu” yerine “mtlu”, “arkadaş” yerine “arkadaş”, “görünmek” yerine “görünek”… İlk başta yazım hatası sandı. Ama sonra fark etti: bu eksiklikler rastgele değildi. Hep aynı harfler eksikti. Özellikle “r”, “ü”, “s” harfleri.

Ders bitince Efe’yle konuştu. “Fark ettin mi, bazı harfleri yazmıyorsun?” Efe başını salladı. “Evet,” dedi. “Ama bilerek yapıyorum.” Elif Öğretmen şaşırdı. “Neden?” Efe gözlerini kaçırdı. “Çünkü bazı şeyleri söylemek istemiyorum. Ama yine de yazmak istiyorum.” Bu cümle, Elif Öğretmen’in kalbine dokundu. Çünkü bazen bir çocuk, eksik yazarak tamamlanmak isterdi.

Kıskaçlı ve ayarlanabilir yapısıyla masa alanı kaplamadan çalışan bu LED lamba, home office ve çalışma masaları için oldukça uygundur.
👉 İncele ve satın al: https://amzn.to/43eehPz⁠�

O gün sınıfa yeni bir etkinlik sundu: “Eksik Harf Günlüğü.” Her çocuk, bir kelime yazacak ama içinden bir harfi eksik bırakacaktı. Sonra o eksik harfin neyi temsil ettiğini düşünecekti. Mina: “evet” yerine “evt” yazdı. “E harfi eksik çünkü bazen kabul etmekten korkuyorum,” dedi. Rüzgar: “korkuyorum” yerine “kokuyorum” yazdı. “R harfi eksik çünkü korkumu söylemek zor geliyor.” Zeynep: “yalnızım” yerine “yalnıım” yazdı. “Z harfi eksik çünkü adımı bile eksik hissediyorum.”

Bu kelimeler sınıfın panosuna asıldı. Üzerine “Eksik Harfler Galerisi” yazıldı. Her kelimenin altına, eksik harfin anlamı not edildi. Ve bu harfler, çocukların görünmeyen duygularını taşıyan sembollere dönüştü. Çünkü artık herkes biliyordu: bir harfin eksikliği, bir duygunun iziydi.

Elif Öğretmen tahtaya şu cümleyi yazdı:
“Eksik olan, yok değil. Söylenemeyen, saklanan, bekleyen olabilir.”

Ve o gün, görünmeyen harfler, görünür duygulara dönüştü.
Eksik Harfler Galerisi sınıfın en çok durup düşünülen köşesi olmuştu. Her kelime, bir çocuğun içinden eksilen bir parçayı taşıyordu. Ama bu eksiklikler, birer hata değil, birer izdi. Çünkü artık herkes biliyordu: bazen bir harf eksikse, bir duygu fazladır.

Bir gün Elif Öğretmen sınıfa şu soruyu sordu: “Eksik bıraktığınız harf, hangi duyguyu saklıyor?” Çocuklar düşündü. Mina: “S harfini yazamıyorum çünkü sessizliğim orada saklı.” Rüzgar: “Ü harfini eksik bırakıyorum çünkü ‘gülmek’ kelimesi tam gelmiyor.” Zeynep: “R harfi hep eksik çünkü ‘kırılmak’ kelimesi içimi acıtıyor.” Bu cevaplar, harflerin sadece ses değil, duygu taşıyıcısı olduğunu gösterdi.

O gün sınıf yeni bir etkinlik başlattı: “Eksik Harf Mektupları.” Her çocuk, birine yazacağı mektupta bir harfi eksik bırakacak, ama nedenini açıklamayacaktı. Mektuplar panoya asılacak, ama kime yazıldığı söylenmeyecekti. Amaç, eksikliği fark etmekti. Mina şöyle yazdı: “Seninle konuşmak istiyo*m.” (Eksik harf: R) Rüzgar: “Bazen *ülmek istiyorum ama yapamıyorum.” (Eksik harf: G) Zeynep: “*alnız değilim ama öyle hissediyorum.” (Eksik harf: Y)

Bu mektuplar, sınıfın ortasında görünmeyen bir bağ kurdu. Çünkü herkes bir eksikliği fark ettiğinde, bir başkasının duygusuna dokunmuş oluyordu. Ve bu dokunuş, görünürlükten çok daha derin bir şeydi: anlaşılmak.

Elif Öğretmen tahtaya şu cümleyi yazdı:
“Eksik harf, tamamlanmamışlık değil. İçinde saklı bir cesarettir.”

Ve o gün, görünmeyen eksiklikler, görünür bir cesarete dönüştü.
Eksik Harf Mektupları kutusu doldukça, sınıfın dili değişmeye başladı. Artık çocuklar, eksik olanı bir hata değil, bir işaret olarak görüyordu. Çünkü eksik bir harf, bazen fazlasıyla bir duyguydu.

Bir gün Elif Öğretmen sınıfa şu soruyu sordu: “Eksik harfiniz konuşsaydı, ne derdi?” Çocuklar düşündü. Mina: “Ben buradayım ama görünmüyorum.” Rüzgar: “Beni tamamlamaya çalışma, sadece fark et.” Zeynep: “Eksik değilim, sadece biraz sessizim.” Bu cevaplar, eksik harflerin aslında çocukların iç sesi olduğunu gösterdi.

O gün sınıf yeni bir pano hazırladı: “Eksik Harf Konuşmaları.” Her çocuk, eksik bıraktığı harfi konuşturdu. Ali’nin eksik “L” harfi şöyle dedi: “Seninle birlikteyim ama bazen arkada kalmak istiyorum.” Mina’nın eksik “S” harfi: “Ben sessizliğimle varım, beni bastırma.” Zeynep’in eksik “Z” harfi: “Adını tam söylemesen de, ben seni hep taşıyorum.” Bu harfler, çocukların iç dünyasını harf harf görünür kıldı.

Kıskaçlı ve ayarlanabilir yapısıyla masa alanı kaplamadan çalışan bu LED lamba, home office ve çalışma masaları için oldukça uygundur.
👉 İncele ve satın al: https://amzn.to/43eehPz⁠�

Bir sabah Efe defterine bir kelime yazdı: “görünmek.” Ama bu kez eksiksizdi. Elif Öğretmen fark etti. “Bugün neden tüm harfleri yazdın?” diye sordu. Efe gülümsedi. “Çünkü artık eksik hissetmiyorum.” Bu cümle, sınıfın ortasında yankılandı. Çünkü artık herkes biliyordu: eksik harfler tamamlanmak için değil, fark edilmek için vardı.

Elif Öğretmen tahtaya şu cümleyi yazdı:
“Eksik yazılan her kelime, bir çocuğun içinden geçen ama dışarı sığmayan duygusudur.”

Ve o gün, görünmeyen eksiklikler, görünür bir bütünlüğe dönüştü.
03.01.2026
Mesime Elif Ünalmış

👉 Sonraki ➡️