Matematik Köyü: Bölüm 2

Bir kadın, geometrik şekillerin bulunduğu bir masanın önünde diz çökerek düşünürken, yaşlı bir adam arkasında ona bakıyor. Arkada karmaşık bir labirent ve çeşitli mimari yapılar yer alıyor. Üstte, 'MATEATATIK KÖYÜ' yazısı ve bölüm başlığı görünmekte.

Matematik Köyü: Bölüm 2
​Köyün taş sokaklarında yankılanan o isyankâr ses, masadaki tüm çocukların ellerindeki kalemleri havada dondurdu. Deniz, simit kırıntılarıyla dolu ağzıyla kalakalmış bir şekilde Hakkı Amca’ya bakıyordu. Faruk Bey ise kaşlarını çatmış, sesin geldiği eski taş kütüphanenin sarmaşıklarla kaplı yüksek pencerelerine doğru yürümeye başlamıştı.
​Kerem ise yerinden kıpırdayamamıştı. Kulaklarında hâlâ birinci bölümün o yankısı dururken, şimdi de sıradan bir harf gibi harcanan ama aslında tüm matematiğin kaderini sırtında taşıyan o gizemli karakterin feryadı çarpıyordu: “Yeter artık! Kimliğimi geri verin!”
​Faruk Bey ağır adımlarla kütüphanenin meşe ağacından yapılmış ağır kapısını itti. Gıcırdayarak açılan kapıdan içeri süzülen tozlu güneş ışığı, binlerce eski kitabın arasından süzülerek ortadaki büyük masaya ulaştı. Ve o masanın tam üzerinde, sanki rüzgârdan uçuşuyormuş gibi havada asılı duran, parıl parıl parlayan devasa bir harf vardı: X.
​Harf, sağa sola huzursuzca sallanıyor, her hareketinde tahtalardan ince bir çatırtı kopuyordu. Üzerindeki çizgiler sanki mürekkepten değil, insan ömrünün en karmaşık kararsızlıklarından örülmüştü.
​— Beni tanımıyorsunuz! diye bağırdı X, sesi kütüphanenin kubbesinde yankılanırken. “Beni bulmak için denklemler kuruyorsunuz, parantezleri açıyorsunuz, beni yalnız bırakmak için her şeyi sağa sola atıyorsunuz! Ben bir sayı değilim, bir simge hiç değilim! Ben insanlığın en büyük ‘acaba’sıyım!”
​Kerem, Faruk Bey’in arkasından içeri süzüldü ve masanın kenarına tutundu. Kalbi göğsünü dövüyordu. Zihnindeki o korku dalgası yerini yine o tuhaf, büyülenmiş sessizliğe bırakmıştı.
​X, havada yavaşça yere indi. Kollarını göğsünde kavuşturup Kerem’in doğrudan gözlerinin içine baktı.
​— Senaryolar yazıyorsun kafanda değil mi çocuk? diye sordu X, sesinde hem bir sitem hem de derin bir yalnızlık tonu vardı. “Yarın ne olacak? Sınavı geçebilecek miyim? Geleceğim ne olacak? İşte tüm bu soruların cevabıyım ben. Beni bulduğunuzda ‘Bulduk!’ diye seviniyorsunuz ama ertesi gün başka bir denklemde yine karşılarınıza dikiliyorum. Neden benden bu kadar çok korkuyorsunuz?”
​Kerem yutkundu. Sesini bulmaya çalışarak, “Çünkü…” dedi, “çünkü seni bulmak çok zor. Her seferinde başka bir kılıkta karşıma çıkıyorsun. Bazen 2x+5 oluyorsun, bazen ikinci dereceden bir canavar… Sabit bir yerin yok ki!”
​X acı acı gülümsedi. O gülüş, lise koridorlarında çözülemeyen soruların yarattığı o soğuk terlemelere benziyordu.
​— Sabitlik ölüm demektir evlat, dedi X, kütüphanenin rafları arasında hafifçe süzülerek. “Sayılar sabittir, evet. Onlar güvenlidir. 2 hep ikidir, 5 hep beş. Ama hayat sabit mi? Hayat akışkandır, değişkendir, bilinmeyendir. Ben o akışın matematiksel adıyım. İnsanlar bilinmeyenden korkar; çünkü kontrolü kaybetmekten korkarlar. Oysa beni çözmek, hayatın belirsizlikleriyle dans etmeyi öğrenmektir.”
​Tam o sırada, kütüphanenin en karanlık köşesinden, üzerine toz sinmiş ağır bir ses yükseldi:
​— Bırak şimdi felsefe yapmayı X! Çocuklar zaten kafası karışık halde buraya geldiler, bir de senin kimlik krizinle mi uğraşacaklar?
​Köşedeki kadife örtülü kürsünün arkasından, sırtı bükük, üzerinde tek bir rakam olan ama o rakamın etrafında sarmaşık gibi dolanmış sırlar taşıyan Yalnız Sabit Sayı 5 belirdi.
​X, 5’e doğru ters ters baktı:
​— Sen konuşma 5! Sen hep oradaydın, hep yerindeydin. Hiç kimse senin değerini sorgulamadı. ‘Beş elma, beş armut’ dediler, geçtiler. Hiç kimse sana ‘Sen aslında kimsin?’ diye sormadı!
​Sabit Sayı 5, bastonuna dayanarak ağır adımlarla masanın başına geldi:
​— Evet, ben sabitim, dedi 5 sakin bir sesle. “Ama bilsen ki, benim o sabitliğim olmasa, senin o çılgın hareketliliğin hiçbir işe yaramaz. Sen ne kadar değişken olursan ol, bir eşitsizliğin solunda ya da sağında durmak için benim gibi bir limana ihtiyacın var. Biz birbirimizin zıddıyız; ama düşmanı değiliz.”
​Kerem, X ile Sabit Sayı 5’in bu atışmasını izlerken, sınıf tahtasında çözerken ellerinin titrediği o denklemlerin aslında birer kavga değil, birer uzlaşma olduğunu fark etmeye başladı. X hayatın ta kendisiydi; 5 ise o hayatın içinde tutunduğumuz küçük anlar, kurallar ve güvenli limanlardı.
​X, Kerem’in tam önüne kadar süzüldü. Eğildi ve Kerem’in defterine, tam o Sıfır’ın yanına, kendi zarif ve bükümlü işaretini bıraktı: x.
​— Unutma delikanlı, dedi X, fısıltıya benzer ama zihnin en derinlerine işleyen bir sesle. “Benden korkmayı bıraktığın an, hayatın denklemini çözmeye başladığın andır. Ben bir sorun değilim; ben sorunun içindeki gizli cevabım.”
​Kütüphanenin penceresinden süzülen güneş ışığı bir an için parladı ve ortalıkta sessizlik oldu.
​Faruk Bey şaşkınlıkla gözlerini ovuşturup etrafa bakındı:
​— “Çocuklar…” dedi öğretmeni, sesinde hafif bir şaşkınlık ve öğretmenlik refleksiyle karışık bir temkinlilik tonuyla. “Bu kütüphane gerçekten çok eski… Havası insana tuhaf rüyalar gördürür galiba. Ne o, niye açtın defterini Kerem? Ne yazıyorsun oraya?”
​Kerem başını kaldırdı. Gözlerinde artık o bıkkınlık ve korku yoktu. Kalemini sıkıca tuttu ve gülümsedi. Zihnindeki o metalik çatırtı yavaşça yerini, kütüphanenin tahta döşemelerinin gıcırtısına bırakmıştı.
​— “Hiç öğretmenim,” dedi Kerem, sesindeki kararlılıkla. “Sadece… bilinmeyenin o kadar da korkunç olmadığını fark ediyorum.”
​Faruk Bey iç çekerek başını salladı. “Neyse, haydi bakalım genç beyinler,” dedi, ellerini birbirine vurarak öğrencileri kendine getirirken. “Bugünkü Şirince turumuzun son durağına doğru ilerleyelim. Köyün yukarısındaki eski zeytinyağı fabrikasına gideceğiz. Orada bizi daha büyük sürprizler bekliyor.”
​Çocuklar gürültüyle kütüphaneden dışarı çıkarken, Kerem arkada biraz yavaşladı. Masanın üzerine bıraktığı defterin köşesinde, X’in bıraktığı o ince, zarif çizgi hâlâ parlıyordu sanki. Tam kapıdan çıkacakken, kütüphanenin en karanlık rafının arkasından hafif, alaycı bir gülüş duyuldu.
​Kerem hızla başını çevirdi. Rafların arasında, tozlu kitapların gölgesinde X, kollarını kavuşturmuş ona bakıyordu.
​— Beni bu kadar çabuk harcayacağını mı sandın çocuk? diye fısıldadı X, sesi kütüphanenin duvarlarında yankılanarak. “Sen daha denklemlerin parantezini bile açmadın. Benimle işin daha yeni başlıyor.”
​Kerem, kalbinin göğsünü zorlayan o tanıdık ama artık korkutucu olmayan ritmiyle gülümsedi:
​— “Senden korkmuyorum artık,” diye fısıldadı içinden. “Sadece… seni anlamaya çalışıyorum.”
​X, hafif bir tebessümle karanlığın içinde kaybolurken, kütüphanenin ağır meşe kapısı rüzgârın etkisiyle yavaşça kapandı. Kerem koşarak arkadaşlarının arkasından yetişti.
​Patika yol boyunca güneş, Şirince’nin taş evlerinin üzerinden yavaşça çekiliyor, dağların ardına doğru kızıl bir akşamüstü bırakıyordu. Çocuklar neşeyle gülüşüp simitlerini paylaşırken, Kerem çantasındaki o kalın deftere dokundu. X’in kimlik krizi çözülmüştü belki; ama matematiğin o sonsuz, çılgın labirentinde daha sırada kaç tane isyankâr karakter onları bekliyordu?
13.11.2026
Mesime Güzelçiçek


Mesime ÜNALMIŞ sitesinden daha fazla şey keşfedin

Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.

Bir Cevap Hikâyeme dokunan düşüncelerini paylaş. Senin sesin burada değerli. Yorumun, bu yolculuğun bir parçası. Sessiz kalma, iz bırak.p Yazın