Bir gece yarısıydı, uyandım aniden.

Kaybolmuşum ıssız çöllerde

Öyle kurak ki!  her yer,  su su diye haykırıyorum.

Koşuyorum! Umutsuzca, yorgun ve tükenmiş bir halde,

Sonrasında yığılıyorum yere,

Serin bir rüzgar esiyor yüzüme

Usul, usul, çekiyorum içime.

Güçlükle açıyorum gözlerimi

Düşünmeden yürüyorum yine.

Gözlerim çabaklanmış, ayaklarım nasır bağlamış

Sonsuz bir yerde arıyorum umudumu,

Bir ses!

Bir ses duyuyorum uzaklarda,

Güç veriyor ansızın bana,

Güç bela  tepeye ulaşabiliyorum.

Gördüğüm manzara mutlu kılıyor beni,

Kirli bir derede,  alabildiğince  eğlenerek

                                      yüzen çocuklar.

Umutlandırıyor beni yine, hızlıca ayağa kalkarak

                                         gidiyorum yanlarına.

Aniden! Çölde esen rüzgarla, gözlerimi ovuştururken

Gördüklerimin, bir yanılsamadan ibaret olduğunu

                                              fark ediyorum.

Üzülerek, salıyorum kendimi çölün acımazızlığına,

Ve gök gürlüyor,  yağmur yağıyor.

Alarm’ın sesiyle açarken ben  gözlerimi,

Gördüğüm rüya çok etkiliyor beni.

Umudun varlığına inanmalıdır, insan bedeni…

                 Mesime (Elif) ÜNALMIŞ. 12.03.2023