SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 20 Kırık Saatler Ormanı Zamanı Durduran Çocuklar Ormanın derinliklerinde, her ağacın gövdesine bir saatgömülüydü. Ama bu saatler çalışmıyordu. Kimisinin akrebi düşmüş, kimisininyelkovanı durmuştu. Ve bu ormana giren herkes, zamanı kaybediyordu. Burası “Kırık Saatler Ormanı”ydı. Bir söylentiye göre, buormanda zaman dururmuş. Ama sadece gerçekten yorulanlar için. Bir gün, Zaman adında bir…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 18 Kayıp Harfler AdasıOrmanın ötesinde, sisle örtülü bir göl vardı. Gölünortasında küçük bir ada yükselirdi. Bu adaya kimse gitmezdi. Çünkü oradaharfler kaybolurdu.Bir söylentiye göre, bu ada “Kayıp Harfler Adası”ydı. Orayagiden herkes, bir harfini kaybederdi. Konuşurken cümleler eksikleşir, yazarkenkelimeler tamamlanamazdı. Ama bir çocuk, bu adaya gitmeye karar verdi.Çocuğun adı Mira’ydı. Sessiz…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 17 Rüzgârın Defteri Duyulmayanların Yazıldığı Gün Ormanın en yüksek tepesinde, her zaman esen bir rüzgârvardı. Ne çok sert, ne çok hafif. Ama hep oradaydı. Ve bu rüzgâr, sadeceyaprakları değil… kelimeleri de taşırdı. Bir gün, Elif adında bir çocuk, tepeye tırmandı. Elinde boşbir defter vardı. Çünkü bir söylenti duymuştu:“Rüzgâr, söylenmeyenleri duyar….

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 16 Sessiz Taşlar VadisiUnutulanların Konuştuğu Yer Ormanın batısında, rüzgârın bile konuşmadığı bir vadi vardı.Toprak yumuşak, gökyüzü gri, taşlar ise sessizdi. Ama bu sessizlik, boşlukdeğildi. Bu, bir bekleyişti. Vadide binlerce taş vardı. Her biri farklı büyüklükte,farklı renkte. Ama hepsinin ortak bir yanı vardı: Üzerlerinde hiçbir iz yoktu.Ne yosun, ne çatlak, ne…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 15 Kum Saati Kuşu Zamanı Geri Taşıyan Kanatlar Ormanın tam ortasında, kimsenin bilmediği bir ağacıntepesinde bir kuş yaşardı. Ne ötüşü duyulurdu ne de uçarken kanat sesi. Çünkübu kuş, zamanı taşırdı. Adı Kum Saati Kuşu’ydu. Onu gören çok azdı. Ama görenler hep aynı şeyisöylerdi: “Gözleri geçmişe bakar, kanatları geleceğe uçar.” Bir…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 14 Kırmızı TohumSessiz Bir Direnişin HikâyesiOrmanın doğusunda, kurumuş bir vadi uzanıyordu. Toprakçatlamış, ağaçlar kabuklarını dökmüş, kuşlar çoktan göçmüştü. Bu vadiye kimsegitmezdi. Çünkü orası “Unutulmuş Alan”dı. Ama bir gün, küçük bir kız oraya gitti. Adı Zeynep’ti.Elinde küçük bir kese vardı. İçinde tek bir şey taşıyordu: Bir kırmızı tohum. Bu tohumu ona…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 13 Kırık Zamanın AynasıÇınlayan Kuyunun Çağrısı Ormanın güneyinde, kimsenin girmediği bir bölge vardı.Ağaçlar eğilmiş, yapraklar solmuş, kuşlar susmuştu. Her şey durmuş gibiydi.Sanki zaman orada takılı kalmıştı. Çocuklar bu bölgeye “Kırık Saatler Ormanı” diyordu. Çünküoraya giren herkes, saatinin durduğunu söylüyordu. Dakikalar ilerlemiyor, akrepve yelkovan birbirine küs kalıyordu. Bir gün, Efe adında…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 12 Kayıp Gölgeler Gecenin Kalbindeki Işık Orman, geceyle örtülmüştü. Ay yoktu. Yıldızlar bilesaklanmıştı. Her şey karanlıktı. Ama bu karanlık, sadece ışığın yokluğudeğildi. Bu, bir şeyin eksikliğiydi. Bir zamanlar ormanda yaşayan, sonrasessizce kaybolan bir şeyin… Keklik Kora, gecenin içinde süzülüyordu. Kanatları sessiz,gözleri uyanıktı. Ağaçların gölgeleri uzamış, yollar belirsizleşmişti. Ama o,bir ışık…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 11 Rüzgârın Unuttuğu Şarkı Fısıltılı Tepe’nin SırrıOrmanın kuzeyinde, kimsenin adını bilmediği bir tepe vardı.Ne haritalarda görünürdü ne de tabelalarda. Ama yaşlılar ona “Fısıltılı Tepe”derdi. Çünkü rüzgâr orada farklı eserdi. Sanki bir şey anlatır, bir şeyhatırlatırdı. Elif, Ali ve diğer çocuklar, “Toprak Günlüğü”nden sonra butepeye gitmeye karar verdiler. Ellerinde defterler, sırtlarında…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 10 Kökten Gelen Mektup Toprağın Son Sözleri Orman sessizdi. Ne bir kuş ötüyordu ne de rüzgâr yapraklarıkımıldatıyordu. Ama bu sessizlik, boşluk değil, bir bekleyişti. Çünkü toprak,konuşmak üzereydi. Toprağın derinliklerinde bir kıpırtı vardı. Kökler hafifçetitriyordu. Sanki bir şey uyanıyor, bir şey hatırlıyordu. Bu, bir ses değildi.Bu, bir mektuptu. Yavaşça yukarı doğru…

20.02 2026Mesime Elif Ünalmış Duyuru: Yayın Takvimi Değişti!“Susuz Orman Günlükleri” artık haftada iki kez yayınlanacak.Yeni bölümler aşağıdaki gün ve saatlerde yayında olacak:Yazıyla iyileşen çocukların yolculuğu bu ritimde devam ediyor…Salı – Saat 11:00Cuma – Saat 17:00 📖 Sonraki bölüm:👉 Susuz Orman Günlükleri – Bölüm 10

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 8  Göç Eden Göl  Sera’nın Sessiz Vedası  Gölün yüzeyi sabahın ilk ışıklarıyla parlıyordu. Ama buparıltı, bir yaşamın değil, bir vedanın yansımasıydı. Çünkü göl, artıkküçülüyordu. Kenarları çatlamış, suyu çekilmiş, sazlıklar sararmıştı. Balıklarderinlere kaçmış, kurbağalar sessizleşmişti.  Su Samuru Sera, gölün kıyısında oturuyordu. Patileri çamurabatmış, gözleri ufka dalmıştı. Her sabah yaptığı gibi, kardeşlerini…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 7 Küller Kanat Çırpan Baykuş Gece çökmüştü. Gökyüzü yıldızlarla doluydu ama ormanın birköşesi hâlâ karanlıktı. Çünkü orada ağaçlar yoktu. Yapraklar yoktu. Gölgeyoktu. Sadece küller, is ve sessizlik vardı. Baykuş Baran, yanan ormanın ortasında, bir zamanlaryuvasının olduğu ağacın kömürleşmiş gövdesine kondu. Kanatları isten kararmış,gözleri yorgun, sesi kısılmıştı. Ama hâlâ oradaydı. Çünkü…

Bölüm 6 – Kayıp Yankılar Ormanın derinliklerinde sessizlik ağırlaşmıştı. Kahraman, adımlarını dikkatle atarken bu sessizliğin içinde kendi nefesini bile fazla buldu. Her şey sanki görünmez bir el tarafından susturulmuştu. Bu sessizlik, ormanın kendi hafızasını sakladığına dair bir işaretti. Güneşin ışığı dalların arasından süzülüyor, ama hiçbir yaprak kıpırdamıyordu. Kahraman, adımlarının yankısını duymaya çalıştı; fakat sesler sanki…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 5Kökü Kuruyan Ağaç – Çınar’ın Sessizliği Ormanın tam ortasında, göğe uzanan yaşlı bir çınar vardı. Dalları gökyüzünü okşar, yaprakları rüzgârla fısıldaşır, kökleri toprağın derinliklerine hikâyeler fısıldardı. Bu çınarın adı yoktu. Çünkü herkes onu “Ağaç” diye bilirdi. Tek ve biricik. Ormanın kalbi. Ama artık o kalp yavaş atıyordu. Çınar, sonbaharın ortasında…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 4 Kekliklerin UçuşuHaber Taşıyan KanatlarGökyüzü, sabahın ilk ışıklarıyla griye çalıyordu. Rüzgâr,dağların arasından geçerken kuru yaprakları savuruyor, ormanın üstünde biruğultu bırakıyordu. Bu uğultunun içinde, bir başka ses yükseliyordu: kanatçırpışları. Hızlı, kararlı, yönlü. Keklik Kora, sürüsünün önünde uçuyordu. Gagasında bir tohum,kalbinde bir haber taşıyordu. O, sadece bir kuş değildi. O, ormanın sesi,suskun…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 3Kuyusunu Kaybeden Kirpi Toprağın Altındaki Sessizlik Kirpi Kivi, toprağın altındaki yuvasında kıvrılmışyatıyordu. Gözlerini açmaya cesaret edemiyordu. Çünkü artık toprağın sesiyoktu. Ne suyun şırıltısı, ne köklerin fısıltısı, ne de yağmurun derinlere inenmelodisi… Her şey susmuştu. Her şey çekilmişti. Bir zamanlar yaşadığı toprak, nemliydi. Her adımdaayaklarının altından serinlik yükselirdi. Kökler arasında gezinir,…

SUSUZ ORMAN GÜNLÜKLERİ – BÖLÜM 19 Aynalı Göl Kendini Görenlerin Hikâyesi Ormanın en sessiz köşesinde, yaprakların bile yansıdığı birgöl vardı. Bu göl sıradan değildi. Çünkü içine bakan herkes, sadece yüzünüdeğil… içini de görürdü. Gölün adı “Aynalı Göl”dü. Ve bir söylentiye göre, bu gölebakan çocuklar, kendilerinden sakladıkları duyguları görürmüş. Ama sadececesaretle bakanlar. Bir gün, Derin adında…