Sabahın erken saatlerinde uyandığımız için, güne istediğimiz her şeyi sığdırabiliyorduk. Zamanla yarışmıyorduk. Bilakis her işimizi zamana bırakıyorduk. Ben uyandıktan sonra dışarı çıktım. Buram buran kokan goncagüllerin kokusunu içime çektim. Ne de güzel kokardı… Yüz metre ötede bile duyabiliyorduk kokusunu. Annem rutininden şaşmadan gün içersinde herkesin yapacağı işi belirlerdi. Biz de her defasında sırayla aynı işleri…

Ağabeyimin çok samimi bir arkadaşı vardı, her gün onunla gezer gününü gün ederdi. Onların bu kadar iyi vakit geçirmeleri ilgimi çekiyordu. Ağabeyime, “Bundan sonra ben de sizle takılacağım, ben de sizinle eğlenmek istiyorum” dedim. Ama ağabeyim onlarla takılmamı istemiyordu. Ben ısrar edince, ağabeyim bana sinirlenmişti. Ben onlarla takılmayı kafaya koymuştum. O sırada ağabeyimin arkadaşı İbrahim…

Bayram Amca her zaman ki yerini almış, itinayla çetin cevizleri iğneyle çıkararak yiyordu. Köyde herkes sabahın erken saatlerinde kalkıp iş yapıyordu. Köy işleri sonbaharda durgunlaşır, artık soğuyan havalarda cılız parlayan güneşte ısınabilmek için köyün erkekleri öğretmen lojmanlarının arka tarafında, duvara yaslanarak ısınmaya çalışıyordu. Kadınların uğrak yeri ise hemen çaprazında bulunan dut ağacının olduğu yerdi. Güneş…

Ben okulda, bayramlarda şiir okumayı çok severdim. Öğretmenlerim de benim şiirleri çok iyi okuduğumu söylerlerdi. Herkese okumak için birer şiir verirken, bana iki ya da üç şiir verirdi. Her şiiri çok iyi ezberler, kâğıda bile bakmazdım. 23 Nisan Bayramı yaklaşmış, okulda boş vakitlerde hazırlık yapıyordum. Ben de Orhan Şaik Gökyay’ın “Bu Vatan Kimin?” adlı şiirini…

 Etrafı kayalardan oluşan, çukur bir daireyi andıran, yeşil ve yer yer suların aktığı şirin bir köyde yaşıyordum. Kayaların hemen eteğinde ceviz ağaçları vardı. Sonbahara doğru olgunlaşan cevizler, yavaş yavaş toplanmaya başlanmıştı. Ancak ceviz ağaçlarının uç kısımlarına yetişmek çok mümkün olmuyordu. Rüzgârın çok şiddetli estiği zamanlarda köylüler gün ışımadan bu ceviz ağaçlarının altında rüzgârın etkisiyle dökülen…

 Ben, Sedef, Pelin ve Buse birlikte oynar, bütün günü birlikte geçirirdik. Bizim köyümüzde üç mahalle vardı. Aşağı Mahalle, Yukarı Mahalle ve Orta Mahalle. Bu tanımlama genelde bütün köylerde vardı. Köyün büyük ya da küçük olması pek bir şey değiştirmezdi. Ya ikiye, ya da üçe ayrılırdı. İsimlerde değişmezdi. Herkes kendi mahallsindeki insanlarla daha çok görüşüyordu. Biz…

 Benden bir yaş küçük olan kardeşim sarışın, ben ise esmerdim. Onun sarışın olması herkesin dikkatini çekerdi. Saçları kıvır kıvır, uzun boylu, biraz balık etli, yüzü de kitap kadar güzeldi. Onun yerinde olmayı çok isterdim. Canım kardeşimi çok seviyordum. Kız kardeşim olmadan pek bir yere gitmezdim. O da beni çok severdi. Babam Nazlı’yı çok severdi. Beni…

Karıncalar hep dikkatimi çekmiştir. Genelde her çalışkan insanı karıncalara benzetirler. Karıncaların pek çok çeşidi var; Atlıkarıncalar, Atom karıncalar, irili ufaklı adını bilmediğimiz birçok çeşidi var. Hızları farklı olsa da en önemli özellikleri değişmez, hepsi de çok çalışkandır. Ben sıkıldıkça onları seyreder, bazen de yardım ederdim. Almayı düşündükleri yiyecekleri onlara yaklaştırır, yorulmalarını engellerdim. Ama onlar yiyecekleri…

 Bahar Teyze, çok kavgacı biriydi. Herkes ondan çekinirdi. Malına mülküne o kadar düşkündü ki kimseyle komşu olmayı becerememişti. Tabi biraz da yaşlıydı. Her işe yetişemiyordu. Yalnız yaşadığı için, sıkıntıdan olacak ki her fırsatta birilerine bulaşır, kavga çıkarırdı. Çirkin sesiyle bağırır dururdu. Bahçesindeki meyveler de çoğu zaman dalında kurur ya da çürüyüp giderdi. Ama yine de…

 Köyümüz 80 hanelik bir köydü. Ve bu köyün çevresinde bulunan 12 köy, bizim köyümüze bağlıydı. Bizim köyün adı nahiye olarak geçiyordu. 12 köyün bizim köye bağlı olmasının nedeni bazı kurumların olmasıydı. Köyümüzde karakol, sağlık ocağı, postahane, ilkokul, ortaokul ve küçük bir çarşımız vardı. Bu çarşıda çeşitli ürünler toptancılar tarafından satın alınırdı. 1970’li yıllarda, bu kurumların…

Oldukça kalabalık bir ailenin çocuğuydum. Annem gün ağarmadan kalkardı. Bir yandan iş yaparken bir yandan da, “haydi kalkın dünyanın işi var sizi mi bekleyeceğim?” diyerek söylenirdi. Kahvaltı esnasında ise, herkese görev verirdi. Yoksa bunca işi yapmak imkânsızdı. Kimi kuzu güder kimi de en küçük kardeşime bakardı. O gün benim ve benden 1 yaş küçük olan…

 Evde en önemli konumuz okumaktı, annem ve babam okumamızı çok istiyordu. Babam, “ne olursa olsun okuyun!” derdi. “Yerde bir kâğıt parçası dahi görseniz alın okuyun, mutlaka öğrenecek bir şey bulursunuz.” derdi. Bu istek beynimizde yer etmişti. Biz de elimizden geleni yapıyorduk. Kardeşim Nazlı bana göre daha başarılıydı. Saçları sarı, gözleri ışıl ışıl parlıyordu. Dayımın kızının…

 Etrafı kayalardan oluşan, ceviz ağaçlarıyla çepeçevre sarılmış, ceviz ağaçlarının bitiminde ise kayalardan akan suyun yanıbaşında kendine has insanların yaşadığı, küçük ve şirin bir köyde yaşardık. Köyümüz küçük olsa da oldukça renkliydi. Gün içinde herkes tarlada, yaylada hasatla ve benzeri işlerle uğraşırdı. Akşamları ise gençler bir araya, yaşlılar bir araya, çocuklar da annelerin yanında oturup eğlenirlerdi….